Dzialania FRONTEXu w swietle doczesnych problemow imigracyjnych

Post dzisiejszy ukazujący się po krótkiej przerwie z racji trwającego okresu wakacyjnego, będzie nieco stronniczy, wynikający z własnych przekonań i przeciwstawiający się opinii większości ogółu. Zachęcam jednak przeciwników FRONTEXu i w szczególności osoby neutralne, do przeczytania poniższego wpisu. Ma on charakter głównie informacyjny, ale zawierać będzie również moją autorską nie kierowaną żadnymi wpływami opinię. Jeżeli nie wiesz czym jest FRONTEX, albo masz na jego temat całkowicie negatywne zdanie to zapraszam do lektury i dyskusji na poziomie na temat nie zawsze wygodny, i przynoszący często głęboko rozumianą różnicę zdań.


Frontex (frontières extérieures- granice zewnętrzne) (Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej) unijna agencja powstała na mocy Rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004. Swą formalną działalność Frontex rozpoczął dopiero 1 maja 2005 roku, a od 3 października 2005 roku posiada pełną operacyjność. Na mocy decyzji Rady Ministrów ds. Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z 14 kwietnia 2015 roku siedzibą Frontexu jest Warszawa. Agencja łączy funkcje służb granicznych i wywiadowczych, oraz jest promotorem innowacji w dziedzinie  nadzorowania imigracji.

Priorytetem działań Frontexu w oparciu o artykuł 1 Rozporządzenia Rady jest zintegrowane zarządzanie granicami zewnętrznymi Unii Europejskiej. W ogólnym rozumieniu można powiedzieć, że agencja ma za zadanie „ułatwiać stosowanie istniejących i przyszłych ustaleń wspólnotowych odnoszących się do zarządzania granicami zewnętrznymi poprzez zapewnienie koordynacji działań Państw Członkowskich w zakresie wdrażania tych ustaleń poprzez wspieranie wydajnej, ujednoliconej i na wysokim poziomie kontroli granicznej i ochrony granicy na granicach zewnętrznych UE”. Dodatkowym zadaniem jest wsparcie techniczne i eksperckie w zakresie zarządzania zewnętrznymi granicami oraz promocja solidarności wśród państw członkowskich.

Strefa Schengen obejmuje obecnie 25 państw w tym 22 państwa członkowskie UE, a długość granic zewnętrznych Unii Europejskiej to 42 672 km długości (w tym 8 826 km na lądzie). Około pół miliarda osób dzięki tym ułatwieniom ma możliwość swobodnego przemieszczania się na tym obszarze. W związku z tym skuteczna ochrona zewnętrzna jest konieczna do zapewnienia bezpieczeństwa Unii Europejskiej. Do głównych zadań Frontexu zaliczamy:

• szkolenie Straży Granicznych oraz opracowywanie schematów współpracy i szkoleń między Strażami
• udzielenie w potrzebie państwom członkowskim pomocy technicznej i operacyjnej (wykorzystanie jednostek interwencyjnych RABITs)
• koordynowanie współpracy operacyjnej w zakresie powrotów obywateli państw trzeciego świata nielegalnie przebywających na terenie państw członkowskich
• prowadzenie analizy ryzyka w związku z napływem imigrantów
• obserwowanie badań dotyczących kontroli ruchu granicznego i obrony granic zewnętrznych

W swoich działaniach Frontex często korzysta ze współpracy z innymi międzynarodowymi organizacjami zajmującymi się bezpieczeństwem i problemem migracji oraz uchodźców (np. OLAF, Europol, Cepol, Interpol, DCAF). Agencja nawiązuje również współpracę z wybranymi krajami trzeciego świata (obecnie podpisano porozumienie z 16 krajami) polegającą na wymianie informacji o sytuacji na granicach, szkoleniach i organizowaniu w razie potrzeby wspólnych operacji.

Organami wewnętrznymi agencji są zarząd i Dyrektor Wykonawczy oraz jego zastępca. Obecnie funkcję Dyrektora Wykonawczego jest gen. bryg. Ilkka Laitinen. W skład zarządu wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego, oraz dodatkowo z Islandii i Norwegii oraz dwóch przedstawicieli z Komisji Europejskiej. Zarząd jest całkowicie nie zależny w wykonywaniu swoich obowiązków, natomiast Dyrektor Wykonawczy obarczony jest przygotowaniem i wprowadzaniem w życie programów i działań przyjętych przez zarząd.

Kontrowersje wokół działań Frontexu podnoszą zawsze środowiska lewicowe oraz obrońcy praw człowieka. Wskazują one, że nielegalni imigranci wybierają bardziej ryzykowne i dłuższe drogi służące dostaniu się do Państw członkowskich przy jednoczesnym ominięciu funkcjonariuszy Frontexu. W praktyce wygląda to w ten sposób, iż imigrowanie w ten sposób jest nielegalne i zagraża nie tylko świadomie decydującym się na to uchodźcom, ale również krajom do których takowi zmierzają. Zderzenie kulturowe jakie może nastąpić w wyniku masowego napływu ludzi różnych kultur, może nieść za sobą olbrzymie i nieodwracalne negatywne skutki dla społeczeństwa. Zauważyć należy także, że większość imigrujących nielegalnie osób stanowią muzułmanie (choć nie tylko), którzy mogą być potencjalnymi terrorystami. Frontex odpowiada nie tylko za odsyłanie do krajów ojczystych przestępców próbujących nielegalnie wtargnąć na terytorium innego kraju, ale ratuje życie imigrantów ewakuując ich z niejednokrotnie przepełnionych łodzi. Warto zauważyć ponadto, że poprzez swoje działania agencja ma znaczny wkład w wykrywanie i zwalczanie procederu handlu ludźmi i zatrzymywania osób za te przestępstwa odpowiedzialnych. Frontex przyczynia się także do do ratowania środowiska naturalnego, gdyż często patrole raportują nielegalny zrzut zanieczyszczeń lub plamy oleju na wodzie.

Podsumowując, jako osoba o poglądach nacjonalistycznych jestem przeciwna wtrącaniu się Unii Europejskiej w sprawy narodu polskiego, natomiast uważam, że działania Frontexu w obecnej sytuacji, gdy problem imigrantów staje się priorytetem do szybkiego rozwiązania, są niezbędnym minimum podjęcia jakichkolwiek działań i w wypadku tak globalnego zagrożenia warto opracować międzynarodowy system walki z tym zjawiskiem uwzględniając warunki gry fair play, czego niestety w interesach Unii Europejskiej często brakuje.